مامانم پاهاش درد میکرد ، رفتم دنبالش تا ببرمش دکتر . تو راه از بچه ها گفت ، از بابا گفت ، از اینکه یک لحظه با هم کنار نمیان ، گفت و گفت و من ناراحت بودم . می دونستم بابای مریضم رو تو خونه موندن خسته و عصبی کرده ، دلم براش می سوخت ، خیلی خیلی براش ناراحت بودم ، بچه ها هم خواهر برادر کوچیکم بودند ، جوون بودند و می خواستند جوونی کنند ...........نمی دونستم راه حل چیه ؟

وقتی از دکتر برگشتیم ، انقدر اوضاع پاهای مامان خراب بود که نتونست راه بره  ، با ویلچیر بابا بردیمش تو ، قلبم گرفت ، بابا و بچه ها رو مقصر می دونستم ، بیشتر قصد داشتم با بچه ها برخورد کنم اما غافل از اینکه اونها جوون هستند و بی خیال و اصلا متوجه منظور من نمیشن و برعکس ، بابا مریضه و حساس ، و همه منظورها رو به خودش میگیره ، خیلی ازم رنجید ، خیلیییییییییییییییییی .
فردای اون روز از دلش در آوردم ، یعنی فکر میکردم که ازدلش د ر آوردم ، می دونست اگه منو نبخشه ، همش حالم گرفته هست ، منو بوسید و بخشید تا سر حال باشم .

یک ماه بعد اون روز ، دقیقا یک ماه بعد اون روز منو گذاشت و رفت .همه رو گذاشت و رفت .

من موندم و یک حسرت که تمام عمر به خاطر قضاوت غلطم دچارش خواهم بود . من که همیشه ، تو همه مراحل زندگیم سعی میکردم کاری نکنم که بعد پشیمون بشم ، در مورد عزیزترینم دچار اشتباه شدم .

این  رو تو روز مادر اینجا نوشتم که یادم باشه که مادر هم مثل پدر یه دونه هست ، با همه عشقی که به من  داره ، به بچه ها داره ، باید قدرش رو بدونم . قدر لحظات حضورش رو ، هر روز برام روز مادر باشه ، نه اینکه تمام بازار رو زیرو رو کنم تا براش کادو بخرم ، از این جهت روزمادر باشه که قدرش رو بدونم ، بهش احترام بگذارم و کمک حالش باشم .

چو برگورم بخواهی بوسه دادن / رخم را بوسه ده وکنون همانم