سي دي هاي جالبي به دستم رسيده : مجموعه كامل آوازها و تصنيفهاي استاد شجريان .
داداش كوچيكه امير زحمتش رو برام كشيده ، موقع رانندگي كلي باهاشون حال مي كنم . بعضيهاشون رو قبلا نشنيده بودم ، بعضيها رو تو دوران كودكي و نوجواني مامان و بابا دوست داشتند و من زياد دوست نداشتم چون بيشتر تو مايه آوازهستند  . اما بيشتر آلبومها برام تداعي كننده يه خاطره هست :
آلبوم بيداد رو كه گوش مي كنم ياد دوران كودكيم مي افتم ، پيچ و خمهاي جاده هراز ، مي رفتيم شمال و تو ماشين نوار شجريان بود و سكوت عميق مامان و بابا كه در حال گوش كردن بودند و حالا كه موسيقي رو بيشتر مي فهمم مي بينم چه لذتي مي بردند . وقتي تصنيف " روز وصل دوستداران ياد باد " رو گوش مي دادند قطره هاي اشك رو كه از چشماي بابا مي اومد رو ميديدم . وقتي دليل اين اشكها رو فهميدم كه 13-14 ساله شده بودم داشتيم تو جاده گلستان از پيچ و خمهاي زيباش رد مي شديم . همش شيطوني مي كرديم . از تهران تا گلستان همه جور نواري گوش كرده بوديم از وي*گن و دلكش تا درياچه قوي چايكوفسكي و هايده و ابي و داريوش و......تا رسيديم به نوار بيداد ،‌بابا گفت : " اين همه شيطوني كرديد نيم ساعت ساكت باشيد ما اين آهنگ رو تو اين فضای زیبا گوش كنيم و لذت ببريم . " ففر كه هميشه از همه ما شيطونتر و حاضر جوابتر بود گفت : " چرا هميشه اين آهنگ رو گوش مي كني و بعد هم گريه مي كني ؟"
بابا جواب داد : " ياد برادرم مي افتم كه چطور جوونيش رو براي مملكت فدا كرد . "
اون روز هم فهميدم كه چرا بابا هميشه با شنيدن اين آهنگ اشك به چشماش مياد و هم اينكه چرا مامان نميگذاره تصنيف  " از خون جوانان وطن لاله دميده"  رو گوش كنيم .

آلبوم دودعود رو كه گوش مي كردم ياد خواهر كوچولوم افتادم كه اولين بار كه نوارش رو تو خونه گذاشتيم چطور سريع رفت پيرهن چيندارش رو پوشيد و شروع به رقصيدن كرد . چقدر اون روز از رقص دخترك 5-6 ساله لذت برديم .

آلبوم دلشدگان منو ميبره به كلاس دوم راهنمايي كه مدرسه ما رو برد سينما فيلم " دلشدگان " همه از اين فيلم ناراضي بودند جز من كه عاشق ضرب اكبر عبدي شده بودم و به خيال خودم صداي تارخ . اون روز همه همكلاسيهام به من گفتند كه تو خيلي قديمي فكر مي كني كه اين آهنگها رو گوش ميدي . البته اونها نمي دونستند در حاليكه در حال يادگيري حروف الفباي انگليسي هستند من در حال حفظ كردن آهنگهاي كريس * دي * برگ هستم .

آلبوم معماي هستي و ياد ايام مال دوران دبيرستانمه ، روزهايي كه با موسيقي درس مي خوندم . هم از موسيقي سنتي لذت مي بردم ، هم از موسيقي كلاسيك ، شوپن و ويوالدي ، موتسارت همه رو گوش مي كردم . و باهاشون درس مي خوندم هنوزم هم وقتي به مساله فيزيك نگاه مي كنم صداي اين مويسقيها تو گوشمه و البته صداي مامان و بابا كه ايراد مي گرفتند و مي گفتند  با موسيقي نميشه درس خوند .

آلبوم بوي  باران روزهاي دانشگاه و شاعر محبوب من " فريدون مشيري " رو به يادم مياره .

واما آلبوم سرو چمان كه شايد هزار بار شنيدمش ، روزهایی بود که عاشق شده بودم و دائم در حال زمزمه اين تصنيف :
نه طریق دوستانست و نه شرط مهربانی  ،  که به دوستان یک دل سر دست برفشانی 
دلم از تو چون برنجد که به وهم درنگنجد   ، که جواب تلخ گویی تو بدین شکردهانی
نفسی بیا و بنشین سخنی بگو و بشنو    ، که به تشنگی بمردم بر آب زندگانی
غم دل به کس نگویم که بگفت رنگ رویم   ،  تو به صورتم نگه کن که سرایرم بدانی 
عجبت نیاید از من سخنان سوزناکم          ،  عجبست اگر بسوزم چو بر آتشم نشانی 
دل عارفان ببردند و قرار پارسایان               ،  همه شاهدان به صورت تو به صورت و معانی 
نه خلاف عهد کردم که حدیث جز تو گفتم   ،  همه بر سر زبانند و تو در میان جانی 
اگرت به هر که دنیا بدهند حیف باشد        ،  و گرت به هر چه عقبی بخرند رایگانی 
تو نظیر من ببینی و بدیل من بگیری           ،   عوض تو من نیابم که به هیچ کس نمانی 
نه عجب کمال حسنت که به صد زبان بگویم ،   که هنوز پیش ذکرت خجلم ز بی زبانی 
مده ای رفیق پندم که به کار درنبندم         ،     تو میان ما ندانی که چه می‌رود نهانی 
مزن ای عدو به تیرم که بدین قدر نمیرم      ،     خبرش بگو که جانت بدهم به مژدگانی 
بت من چه جای لیلی که بریخت خون مجنون  ،    اگر این قمر ببینی دگر آن سمر نخوانی 
دل دردمند سعدی ز محبت تو خون شد     ،     نه به وصل می‌رسانی نه به قتل می‌رهانی 

صداش جاودانه هست و هر چي بيشتر گوش كني بيشتر لذت ميبري.