داستان از اونجایی شروع شد که با خواهرجان تو یکی از مرکز خریدها در حال خرید از حراجیهای بهمن ماه بودیم که مامان زنگ زد به موبایل ففر و گفت که از دادگستری براش احضاریه اومده ، مامان و بابا خیلی نگران بودند اما چون تو احضاریه برای ففر نوشته شده بود :"به عنوان مطلع در دادگاه حضور پیدا کنید."  ما برای خودمون تفسیرکردیم که حتما کسی اون رو به عنوان شاهد معرفی کرده و مشکلی نیست . فقط همش به این فکر می کردیم که چه کسی اون رو به عنوان شاهد معرفی کرده و به ماخبر نداده در حالیکه آدرس منزل جدید رو داشته ، نام پدر رو می دونسته و ....

صبح روز بعد ففر زنگ زد به شعبه مورد نظر و در مورد علت این احضاریه سوال کرد که با برخود خیلی خیلی بد شخص پشت تلفن مواجه شد و از همونجا نگرانی ما شروع شد ، از طریق یکی از آشناها با وکیلی تماس گرفتیم و وکیل وقتی فهمید روی احضاریه حکم کیفری درج شده تاکید کرد که حتما به دادگاه مراجعه کنیم .

بنده با یک عدد شال گردن کرم رنگ که  سالهاست  تمام زمستون از اون به عنوان روسری استفاده می کنم و یک عدد مانتوی نه چندان گشاد و شلواری که هر وقت میشینم ساق پا و جوراب کوتاهم رو نشون میده همراه با ففر که اون هم لباسی مشابه من داشت مرخصی ساعتی گرفتیم  و رفتیم سمت دادگاه ، تمام طول راه من شال رو میکشیدم جلو که موهام از جلو معلوم نباشه اما  موهام از پشت رخ می نمایاند ، میکشیدم عقب تا موهای جمع شده از پشت معلوم نباشه جلوی سرم ... خلاصه فاصله میدون ونک تا آریا شهر، من تو تاکسی فقط با این شال درگیر بودم و همش فکر می کردم با وجود این شال گوتاه خداکنه که قبول کنند بریم داخل .

وقتی رسیدیم ، موبایلها رو تحویل دادیم و به ظاهرمون هم هیچ ایرادی نگرفتند ، یک کم خیالمون راحت شد ، وارد شعبه شدیم و رفتیم سمت واحدی که برای ما احضاریه داده بود ، یه آقای ریشو ( ریش بسیار نا مرتب )  با دمپایی بدون جوراب ، یک پاش روی صندلی ، پای دیگه نصفه نیمه تو دمپایی پلاستیکی رو زمین ، پیرهن گشاد ساده ، یقه تا بالای گردن بسته ، درحال تایپ یک دستی روی کیبورد کامپیوتر  به عنوان منشی دفتر نشسته بود ، ففر رفت جلو ، بهش گفت : شما برام احضاریه فرستادید ، اومدم ببینم جریان چیه ؟ جواب با لحن خیلی بدی این بود : "همونی که هم خودت زنگ زدی هم مادرت ، وایستا بیرون تا پرونده ات بیاد ."

نیم ساعتی طول کشید ، آدمهای دست بند زده ، قیافه های مضطرب ، بعضیها قیافه آدم خلافها رو داشتند ، بعضیها قیافه آدمهای مال باخته رو داشتند و بعضی ها هم مثل من و ففر هنوز تو بهت بودیم که اینجا چه خبره ؟

پرونده اومد زیر دست منشی ، صدامون زد ، شماره موبایل ففر رو پرسید ، در جواب ففر با تحکم گفت : " این شماره نه " ففر گفت : " آها شماره ایرانسل هم دارم شماره اش اینه : ..." باز هم با تحکم گفت : "این شماره نه " یه دفعه یادم اومد که خطی که دست مامانه هم به اسم ففره . شماره رو گفتم و گفت :" آره ، همین شماره اینجا هست ."
- خب !!!!!!!!! این شماره اینجا چی کار میکنه ؟
- تو تاریخ سوم دی ماه سیم کارت رو تو گوشی دزدی گذاشتید !!!!!!!!!!!!!!!
- امکان نداره ، تو این تاریخ سیم کارت تو گوشی خودمون بوده ، گوشی هم دزدی نیست ، چند ساله داریم.
- شما میگید امکان نداره که من نمی تونم قبول کنم ، از مخابرات استعلام گرفتیم شماره شما رو داده . برید ببینید موضوع چی بوده ؟!
- آقا این شماره دست مادرمونه ، ایشون هم زیاد از خونه بیرون نمیره .
-برای من قصه نگید سه روز وقت دارید برید ببینید گوشی چی بوده و از کجا خریدید و چرا ازش استفاده کردید ؟

من گیج و عصبی اومدم بیرون ، ففر طفلی رنگ به صورت نداشت . زنگ زدیم به مامان ، گفت اوایل دی ماه گوشی دست خواهر کوچیکه بوده .

ادامه دارد ....