روزگاری ما خانواده خوشبختی بودیم ،‌یک پدر ومادر که عاشقانه همدیگه رو دوست داشتند ، پدرمون تو کارش خیلی موفق بود و درآمد خوبی داشت ، تمام مسائل زندگی مشترک و حقوق زن و شوهری بین اونها رعایت می شد . من ودو تا خواهرها و برادرم با هم خوب بودیم . البت دعواهای خواهری وبرادری بود اما کوتاه و زودگذر . درسخون بودیم (به غیر از این داداش ته تغاری که همیشه عاشق نمره بین 11تا 15 بود ) بی دردسر دانشگاه رفتیم ،‌ من ازدواج کردم ، خواهر کوچیکه با یه پسری آشنا شد و خواست باهاش ازدواج کنه اما فهمید که اشتباه کرده و با مشورت با پدرو مادرم و حمایت اونها به نامزدیش خاتمه داد . ففر اون یکی خواهرم می خواست با یکی از همکلاسیهاش ازدواج کنه که داشت مقدماتش آماده میشد . همه چیز تو روال عادی زندگی بود .فقط چند وقتی بود که شرکت بابا به خاطر مسائل مملکتی بیکار شده بود و اون گاه گاهی برای دیگران کار مشاوره ای انجام میداد ، حتی داداش کوچیکه هم دیگه درس خون شده بود و خودش رو برای کنکور آماده می کرد . خونه ای رو که برای فروش گذاشته بودیم به مرحله قول نامه رسیده بود ،‌قول نامه نوشته شد و مامان و بابا حوالی امیرآباد یا سعادت آباد دنبال خونه بودند . ۹ اسفند۸۵ ورق زندگی ما برگشت . پدری که همیشه فعال و پر کار بود با یک لخته خون میلیمتری تو مغزش همه فعالیتهای بدنش رو از دست داد .تنها می تونست پلک بزنه ! سقف زدگیمون پایین اومده بود ، ما درگیر بیماری پدرمون بودیم و قیمت خونه ها صعودی بالا می رفت ، ما درگیر بیماری پدرمون بودیم و تمام تلاشمون این بود که هر کاری می تونیم براش انجام بدیم . روزهایی که تو آی سی یو بود تا ساعت ۱۲ تو لابی بیمارستان بودیم تا اگه با ما کاری داشتند بدون فوت وقت انجامش بدیم . صبح ها ساعت ۴:۳۰ من و امیر ازخواب بیدار می شدیم چون پرستار کشیک شب مهربون بود ومی گذاشت ساعت ۵ صبح قبل از تحویل شیفت بابا رو ببینیم  تو راه بیمارستان این جمله دکتر لطفی تو گوشم زنگ می زد :"در مورد پدر شما قضیه حیات و ممات مطرحه ،‌در مورد چیزهای دیگه سوال نکنید."
وقتی وارد آی سی یو میشدم و منحنی نوار قلب رو میدیم که سینوسی بالا و پایین میره خیالم راحت میشد که قلبش هنوز میزنه و اون استرسها الان داره اثرش رو نشون میده . 
روزها گذشته ، قریب به نهصد روز گذشته .
تو خونه جدیدی زندگی می کنند که من و امیر براشون پیدا کردیم ، خونه ای که روز اسباب کشی مامان تو بیمارستان بالای سر بابا بود و من و امیر و خواهرها همه وسایلش رو چیدیم .

از نهصد روز گذشته شاید هفتصد روزش بدون فیزیوتراپ نگذشته ، بی تاثیر هم نبوده  :دست و پای چپ پدر ما حرکت میکنه ، دیگه راحت می تونه غذا بخوره و نیازی به  میکس کردن غذا و ریختن اون با سرنگ داخل معده نیست ، دیگه توانایی سرفه کردن داره و نباید روزی چند بار ریه هاش رو با دستگاه ساکشن کرد ، دیگه می تونه صحبت کنه و نیازی نیست که شبها یک نفر شیفتی بالای سرش بیدار باشه تا اگر کاری داشت با نگاه بهش نشون بده ، دیگه حتی نیازی نیست که کسی بهش غذا بده فقط یک نفر باید اون رو از تخت بلند کنه یک میز بگذاریمش جلوش تا خودش غذا رو بخوره .
اما هنوز توانایی راه رفتن نداره و برای هر قدمی که بخواد برداره باید دو نفر مراقبش باشند ، هنوز نمی تونه خودش از تخت بلند بشه تا نیازهای اولیه خودش رو برآورده کنه و همچنان چشم به دست دیگران داره تا بهش کمک کنند .

پرستاریهای شبانه روزی مامان من همچنان ادامه داره اما حالا دیگه خسته است بیماری آرتروزش که قدیمیه دوباره عود کرده ، کمر درد و پادرد ،خستگی زیادش  همه نشون از باتری داره که نیاز به شارژ دوباره  داره .
خونه شرایط یک بیمارستان رو داره ، نمی خواستیم بابا تو یک اتاق باشه هم شرایط فیزیوتراپی این اجازه رو نمی داد و هم اینکه دائم تو یه اتاق خوابیدن حوصله اش رو بیش از اینکه الان سر رفته سر می برد . نخت بابا یه گوشه سالنه و تخت پرستارش که کسی نیست جز مامان اون یکی گوشه سالنه .
بابا خسته شده و دلتنگه . بهانه گیری می کنه ، مامان خسته شده ونگرانه که دیگه فیزیوتراپی پیشرفتی نداشته باشه ، روزهایی هست که با هم میشین مولانا می خونند وتفسیرش رو یا از سی دی گوش میدن یا از رو کتاب می خونن و شارژ میشن ، روزهایی هست که هر دو خسته و عصبی میشن و با هم درگیر میشن . یه روزهایی بهشون زنگ می زنم یا بهشون سر می زنم انقدر خوشحال وامیدوارند که روح زندگی در من دمیده میشه ، روزهایی انقدر پژمرده و بیمارند که از همه چیز سیر میشم .

بابا نسیت به خواهر ها سخت گیر شده ، چرا ففر از سر کار میاد همش داره فیلم نگاه می کنه و به مادرت کمک نمی کنه ؟ چرا اون یکی دختره همش دنبال کارهای دانشگاه و تحقیقات خودشه و شب دیروقت میاد خونه.  چرا فلانی به من بلند سلام نکرد ،چرا....

از طرفی بچه ها خسته شدن ( من که بعد بیماری بابا یک سال با امیر خونه مامان اینها زندگی می کردیم دیگه الان یک  سال و نیمه که برگشتم سر خونه زندگی خودمون ، داداش کوچیکه هم که شمال درس می خونه و اونجا خونه گرفته بنابراین الان دو تا دخترها همیشه خونه هستند !!!!) میگن همش خونه حال وهوای بیماری داره ، بابا حساسه ، به ما گیر میده ، ما حوصله مون سرمیره و...........

من همه این آدمها رو دوست دارم ، از خوشیشون خوشحال میشم از ناراحتیشون غمگین ، بحتی بینشون هست که هیچ کدوم مقصر اصلی نیستند ، چاره ای جلوی روی خودم نمی بینم ، بابا از بچه ها شاکی ، از مامان شاکی ،‌بچه ها از بابا شاکی فقط مامان کمتر از همه از دیگران شکایت می کنه در حالیکه کارش از همه سخت تره .

شاید گفتن از این نهصد روز خیلی سخت باشه ، اینکه به هر کدوم ما چی گذشت ، چه تجربه هایی به دست آوردیم و چه ضررهایی که کردیم . اما امروز دیگه اون خانواده آروم سه سال پیش نیستیم ، از هم دور شدیم ، نمی دونم دقیقا  چی شده ؟ اما  دیگه نمی تونم به راحتی و با شجاعت به این خانواده بگم خانواده خوشبخت . چرا این طوری شد ؟