خسته و بی حوصله ، ساعت که پنج میشه دیگه نه گرمای اتاق کار اجازه میده که به کار ادامه بدم و نه بی نظمی که در دفتر حاکم شده ، یاد روزگاری به خیر که می نشستیم پشت سر مدیر مالی شرکت قدیمی حرف می زدیم و از اینکه چقدر دهن بینه شکایت می کردیم . بچه های شرکت این روزها  هر کدوم به نوعی از اون یکی شاکی هستند و هر کدوم برای اثبات ادعای خودشون ساعتها با من صحبت می کنند !!!!
 انگار قدیمها خوندن یک قرار داد و تائید اون زیاد کار سختی نبود چون سهم من از تائید یک قرارداد فقط یک پاراف ساده بود ، اما این روزها باید زیر همه صفحه های قرارداد رو امضا کنم ، مهر بزنم و هر آنچه بعدش پیش بیاد به پای من نوشته خواهد شد .

خیلی روزها بر خلاف میل واقعیم با افکار کارهای شرکت به خونه میرم و گاهی پیش میاد که غرق در افکار کارهای روزانه شرکت هیچ صدایی رو نمی شنوم .

امروز که ساعت پنج از شرکت بیام بیرون برای خودم کاری می کنم ، باید روشهای یوگا رو پیش بگیرم ، باید دنبال منابع انرژیم باشم ، منابع انرژی من کدومها هستند ؟

دیدن دوستهام ، الان اونهایی که کارمند هستند حتما یا مشغول کارشون هستند یا درمسیر برگشت خونه ، دوستهای خونه دار هم احتمالا در حال استراحت عصرانه ،

رفتن به سینما ، ساعت پنج نه میشه امیر رو پیدا کرد برای رفتن به سینما و نه اینکه تنهایی سینما رفتن منبع انرژی منه ،

گوش دادن به موسیقی ، این روزها که ماشین رو فروختم و منتظر ماشین جدیدم ، اصلا فرصت گوش دادن به موسیقی خوب رو ندارم یا باید آهنگهای جینگیلی مستون  تاکسیها رو گوش کنم یا اینکه برم خونه و ... توخونه معمولا بیشتر روال براینه که پای اخبار بشینیم و اینترنت و موسیقی زیاد تو برنامه نیست ( اکثر اوقات گوش دادن به موسیقی محدود میشه به ماشین ) . اما همون موقع تصمیم می گیرم وقتی رفتم خونه اولین کاری که بکنم  سرچ کردن در مورد آلبوم جدید" همای " باشه و اینکه از کجا میتونم تهیه اش کنم .

تو میدون ونک ، تنها منبع انرژِی من که قابل دسترسی هست خرید کردنه . تصمیم می گیرم به عنوان جایزه برای خودم و جایزه برای پس اندازم برم و طلا بخرم . طلا فروشیهای ونک رو می گردم ، تازه حقوق گرفتم و عابر بانکم پر از پوله . می تونم رقم قابل توجهی رو صرف خرید طلا بکنم ، اما هرچی فکر میکنم می بینم که خریدن یک تیکه طلا اصلا نمی تونه در حال حاضر برای من منبع انرژی باشه ، بیشتر به عنوان انجام وظیفه و پس انداز می تونم این کار رو بکنم .

خیابون کار و تجارت رو که به سمت ملاصدرا میری ، یک فروشگاه جذاب همیشه چشمک میزنه ، شهرکتاب فروشگاه جذابی که همیشه وسوسه برانگیزه . وارد فروشگاه که میشم یک سالن بزرگ پر از کتاب هست . همه قفسه ها رو با حوصله و دقت نگاه می کنم . کتابها رو ورق می زنم و چند تایی رو برمی دارم . وقتی میرم جلوی صندوق تا مبلغ کتابها رو پرداخت کنم می بینم که ....... خب کتاب هم خیلی گرون شده اما برای  موقعیت من که دنبال یک منبع انرژی بودم گرونی کتاب اصلا مساله ای نیست . مساله مهم اینه که بنده شاد و سرحال میرم سوار تاکسیهای پونک میشم و روانه منزل .و از اونجاییکه وقتی آدم خودش شاد و سرحال باشه همه چی براش جور میشه تو میدون پونک امیر خان بهم زنگ میزنه و همونجا منو سوار می کنه ، با هم میریم خرید میوه و سوپر رو انجام میدیم و میریم خونه .

به قول ایرن عزیز : به همین سادگی به همین خوشمزگی .