تو دبیرستان یه دبیری داشتیم که خیلی دوستش داشتم ، دبیر ادبیاتمون زن با صلابتی بود و البته از دبیران بنام تهران که همیشه خونه اش پر بود از شاگرد برای کلاس خصوصی کنکور . اینکه چقدر مدیونش هستم که من رو به ادبیات سرزمینم علاقه مند کرد و بهم نشون داد که پدرم راه درستی رو انتخاب کرده که به من سفارش خوندن کتاب از صبا  تا نیما رو میکنه ، اینکه سر کلاسش باید همه شعرهای کتاب رو حفظ میکردیم و به یاد می سپردیم که کجا نقطه داره و کجا ویرگول ، اینکه اولین امتحان open source زندگیم رو سر کلاس اون دادم ، همه اینها و خیلی چیزهای دیگه به کنار ،‌حرفهایی که میزد خیلی برام جالب بود و ازش درس می گرفتم . یه روزی بهمون گفته بود که شما الان میخواهید این روزها خیلی سریع تموم بشه ، برید کلاس دوم بعد هم سوم و پیش دانشگاهی و کنکور و دانشگاه اما غافلید که بعدا چقدر از این گذر زود زمان ناراحت خواهید شد ، اون روز بنده خیلی حکیمانه دستم رو بردم بالا و گفتم : " ای خانم زرگرانی بزرگ بنده اصلا دوست ندارم زودتر به بیست سالگی برسم ، دوست دارم که وقتی به بیست سالگی برسم که به هدفهای امروزم رسیده باشم و عشق زندگیم رو هم پیدا کرده باشم ."
الان که فکر میکنم می بینم که بچه های کلاس حق داشتند که من رو یک شاگرداول خودشیرین ببینند با اون نطقی که کردم ، از طرفی هم از این نطقم خوشحال و راضی هستم ، چون از اون زمان به بعد برای خانم زرگرانی فقط شاگرداول کلاس نبودم و شده بودم سوگلی . مثل همین سوگلی همایونی ، با این تفاوت که ایشون از روسیه اومده ، ما از همین تهران خودمون .

بنده سوگلی تو بیست سالگی به همه هدفهام رسیده بودم ، یه دانشجوی دانشگاه دولتی که تو یه شرکت خصوصی کار میکرد و نرم نرمک هم در حال عاشق شدن بود  .

سال سوم دبیرستان که بودیم خانم زرگرانی حرفی زد که اون موقع نه حسش کردم و نه درکش کردم ،می گفت :‌" شما الان به نظرتون ده سال یه دوره زندگی هست و چهل سال یه عمر طولانی ، ولی نمی دونید که ده سال چقدر زود میگذره و چهل سالگی هم خیلی زودتر از اون که فکرش رو کنید از راه میرسه . "

یه روزی قرار بود من با یه پسری که فکر میکردم اونقدر مناسب هست که من زندگیم رو باهاش بسازم ،‌دو سه سالی صبر کنیم تا از هم شناخت پیدا کنیم و اگه به نتیجه مثبت رسیدیم با هم ازدواج کنیم ، دو سه سال  که می گفتم انگار یه دوره طولانی رو انتخاب کردم برای شناخت ، این روزها که داره میاد خاطرات ده سال گذشته رو به دوش می کشه و من هر روز برای خودم تکرار می کنم که یعنی : " ده سال گذشت !!!!!!!!!!!" گویا سالهای آخر هر دهه برای من شروع دهه تازه ای از زندگیم خواهد بود .

این روزها در حال گذروندن آخرین روزهای دهه سوم زندگیم در حال مرور هر سه دهه زندگیم هستم ، و به فکر شروع دهه چهارم .

 من چه سبزم امروز
و چه اندازه تنم هشیار است .

پ . ن : دوست دارم هر روز روزمرگی بنویسم ، اما ......... هر روز ساعت 7و 8 میام خونه و .........

به زودی روزمره هام رو شروع می کنم .

نوشته شده در ۱۳۸٩/٧/۳٠ساعت ٩:٥٠ ‎ق.ظ توسط گلپر نظرات () |