می تونستم با ویزایی که درست بعد از برگشت امیراز اروپا به دستم رسیده بود ، یک بلیط برای فرانسه بگیرم ، برم پاریس رو ببینم ، برم سوئد پیش دختر عموی مامان و بعد هم آلمان کنسرت گوگوش . اما آیا این همه هزینه ارزش داشت وقتی بدون امیر هیچ تفریحی به اندازه ای که باید جالب و جذاب نیست ؟ شاید دیگه بعد از این بهم ویزا ندن ، مهمه یا مهم نیست ؟! تو همین فکرا بودم که هوای بسیار بسیار آلوده عوارضی اتوبان قم من رو از هر فکری بیرون آورد ، به معنای واقعی کمبود اکسیژن رو فهمیدم ،  داستان از این قرار بود که ما قصد داشتیم با هم یه سفر به اروپا داشته باشیم اما علیرغم همه برنامه ریزیها    ویزاهامون با هم آماده نشد اصرار امیر براین بود که من تنهایی به سفر برم و میل خودم بر نرفتن بود ، در حین گیرودار این تصمیم گیری تصمیم گرفتم به مناسبت سی سالگی یه سفر کوتاه دونفره به یه جای نزدیک داشته باشیم ، نزدیک باشه چون وقتمون محدوده و گرم باشه تا بتونیم آفتابی بگیریم و استراحت کنیم ، دبی اولین و شاید تنها گزینه بود .
پنجشنبه ساعت چهار صبح چمدونها رو تو ماشین گذاشتیم و روانه سفر شدیم ،  ماشین خودمون رو بردیم ، چون سفر کوتاه بود و هزینه پارکینگ فرودگاه از هزینه یک مسیر تاکسی خونه تا فرودگاه  هم کمتر میشد .
موقعی که برای گرفتن ویزا  اقدام میکردم ، رزرو بلیط ایرلاین الامارات رو داشتیم و موقع تصمیم گیری در مورد رفتن به دبی روی اون بلیط حساب کرده بودیم ، اما وقتی خواستیم هتل رزرو کنیم دیدیم که هزینه ها خیلی بالا میره ، رو همین حساب رزرو رو کنسل کردیم و تور گرفتیم که هتل و بلیط چارتر بود . هتل پنج ستاره سمایا که قیمتش شبی حدود چهارصد هزار تومان بود رو برای سه شب و پرواز ماهان که حدود سیصد وسی هزار تومان قیمتش بود رو مجموعا حدود یک میلیون تومان گرفتیم . پروازمون ساعت هفت و نیم صبح بود ، ساعت نه و نیم صبح دبی بودیم ، از چشممون اسکن گرفتند ، و رفتیم سمت پاسپورت کنترل ، تو دبی تنها جایی که عربها کار میکنند همین دو بخش اسکن چشم هست و پاسپورت کنترل که با لباسهای محلی و دمپایی مشغول انجام وظیفه هستند ، لباسهای سفید و اتو کشیده شون خیلی خوبه ،اما برای من تصور اینکه آدمی که کاری اینچنین رسمی داره یه دمپایی رو نصفه بپوشه و اون رو موقع راه رفتن روی زمین بکشه . مامور گمرک به عربی ازم پرسید که اولین باره میایی دبی ؟ اون حس ضد عربی در من بیدار شد و از طرفی هم دیدم که خب تو پاسم هست که کی اومدم دوبی ؟ به این ترتیب خیلی جدی بهش گفتم :

- English please !

پرسید که بار اول هست میایی دبی ؟

-  No , It is second one .

- کی اومده بودی دبی ؟

_ ‌On June .

پاسپورت رو مهر کرد . چمدونمون اومده بود ، چمدون رو گرفتیم ،از فری شاپ  یک پک آب جو خریدیم و از فرودگاه بیرون اومدیم ، از هتل اومده بودند دنبالمون ، هتلمون تو منطقه دیره بود ، منطقه ای که منطقه ایرانی نشین دبی هست البته از منطقه آکسارای استانبول که منطقه ایرانی استانبول می باشد خیلی خیلی بهتره .وقتی هتل رو دیدیم واقعا خوشحال شدیم ، هتل شانزده طبقه با ورودی زیبا ، کارکنان خوشرو و مهربان و اتاقی زیبا .

وقت رو هدر ندادیم ، آب جوی مبسوطی نوشیدیم و مایو و حوله رو برداشتیم و با تاکسی رفتیم ساحل . تو دبی برای آب تنی و آفتاب گرفتن دو نوع ساحل هست ، ساحلهای مجانی که گویا دوش ندارند و ساحلهای پولی . دربون هتل وقتی می خواست برامون تاکسی بگیره پیشنهاد داد که به ساحل جمیرا پارک بگیریم که یه ساحل خانوادگی هست ، من در موردش تو وبلاگها هم خونده بودم . ماشینی که باهاش رفتیم تاکسی دبی نبود ، یک عدد ماشین شخصی بود از نوع لکسوس و بدین ترتیب برای اولین بار در زندگیم سوار بر لکسوس شدم ، نکته ای که اون موقع برام باعث خجالت شد والان بهش میخندم این بود که کنسول صندلی عقب پایین بود و من به جای اینکه کنسول رو بدم بالا سعی داشتم از روش بپرم ، .وقتی سوار شدیم امیر بهم گفت : " بابا این کنسول رو که ماشین خودمون هم داره . " البته من به تعداد انگشتهای دستم هم صندلی عقب ماشین خودمون ننشستم .
جمیرا پارک ، یه پارک فوق العاده زیبا بود ، ورودیش هم نفری پنج درهم یعنی حدود هزارو پونصد تومان بود یعنی از ورودی ساحل کیش پونصد تومان ارزونتر . و ما داشتیم فکر میکردیم برای این پنج درهم چقدر بهمون توضیح دادند تا از پول دادن ناراحت نباشیم.

پارک قوانین خاصی داشت که یکیش این بود که تو محوطه ساحل امکان عکس گرفتن نبود ،‌با لباس شنا نمیشد خارج از ساحل و تو محوطه پارک راه رفت و بعد غروب شنا ممنوع بود و....

رخت کن بخش خانمها اونقدر تمیز بود که برای من وسواسی غیر قابل باور بود ، تو هر استخری که رفته بودم هر آن چیزی که از دستم افتاده بود روی زمین ، بلافاصله برداشته بودم و انداخته بودم سطل زباله ، اما وقتی اونجا سنجاق دامنم افتاد روی زمین با خیال راحت برش داشتم و گذاشتم توی کیفم .

نمی خوام زیاد بگم که همه کنار ساحل مشغول آفتاب گرفتن و آب تنی بودند و هم وطنان عزیز مشغول دید زدن و غیبت کردن بود !!!! بیشتر دوست دارم از آب عالی خلیج فارس بگم که خیلی متاسفم که دوستان عرب خیلی بهتر از ما دارند ازش استفاده می کنند . تا ساعت چهار میشد بری تو آب ، اما بعد دیگه آب  سرد میشد ، به همین خاطر از آب اومدیم بیرون ، دوش گرفتیم و رفتیم سمت هنل .

بخشی از ذات سفر دبی خرید هست ، من هم خیلی از کادوهای تولدم موکول شده بود به سفر دبی ، کوچولوی خواهر امیر هم که تو راهه اولین سوژه و دلیل خرید های ما بود . قبل رفتن خیلی درمورد دبی خونده بودم ، هم تو سایتهای انگلیسی زبان و هم تو وبلاگهای فارسی . خیلی ها رفتن به مرکز خرید لمسی پلازا رو توصیه کرده بودند تاکسی گرفتیم تا به لمسی پلازا بریم ، فاصله زیادی تا هتل نداشت ، راننده تاکسی هم طیق روال عادی تاکسی های دبی پاکستانی بود . شروع کرد به سوال کردن ، چند ساله ازدواج کردید ؟ چرا هفت ساله که ازدواج کردید و بچه ندارید ؟ کار همیشه هست و بچه همیشه نیست و ............ خلاصه فقط همین یه نفر مونده بود که ما رو نصیحت کنه ، من تو این مورد اگر چه هیچ خوشم نمیاد کسی نصیحتم کنه اما خیلی سعی میکنم خویشتن داری کنم و چیزی نگم ، اما یه پسر بیست و چهار ساله که من باهاش هیچ صنمی ندارم رو نمی دونستم چه جوری تحمل کنم ، با خندیدن سعی کردم خودم رو کنترل کنم .
اما لمسی پلازا ، یک مرکز خرید قدیمی که برندهای معمولی و فروشگاههایی بودند که قیمتهای فروشگاه برند هیچ فرقی با فروشگاههای مرکز خریدهای دیگه نداشت و بقیه هم از نظر کیفیت خیلی بد بودند . اصولا فروشگاههای زنجیره ای که نام یک برند رو یدک میکشند اولین وظیفه شون اینه که قیمتهاشون ثابت باشه ، وهمه باید همزمان با هم حراج داشته باشند ، درصد تخفیف بسته به تاریخ محصول هست و اگر هم محصولی بعد فصل باقی بمونه به کارخونه مرجوع میشه و تحت عنوان outlet  با ذکر عنوان outlet به فروش میرسه که تو همه جای دنیا رایج هست و خیلی ها هم اهل خرید ازشون هستند . کمتر از نیم ساعت تو لمسی پلازا بودیم ، از صبجانه تا اون موقع چیزی نخورده بودیم ، با تاکسی رفتیم مرکز خرید سیتی سنتر دیره ، اول از همه رفتیم فودکورت ، بنده از فرط گرسنگی هات داگ و سیب زمینی رو قورت دادم . یک کم تو Magic Planet  چرخ زدیم و حسرت خوردیم به حال کودکانی که تو سرزمینمون چشمشون به دنیا باز میشه .
طیق روال زنان ایرانی اولین فروشگاهی که دیدم زارا بود و منگو ................. اما در فروشگاه mother care  یک خرید آنلاین با خواهر شوهر داشتیم ، همه چی رو براش تلفنی توضیح میدادم و اون هم می گفت که بخرم یا نخرم ، امیر اول با من همش در حرکت بود اما یه دقعه سرم رو برگردوندم و دیدم نیست ، دیدم رفته یه جایی پیدا کرده و نشسته ، من هم البته تا حدی  خسته بودم ،‌اما دلم نمیومد تلفن رو خلاصه کنم چون مامان ذخترکمون خیلی ذوق داشت پشت خط تلفن . راستی چون سفر کاری نبود  ،‌اصلا موبایل رو روشن نکردم و از سیم کارت محلی استفاده کردیم ، خیلی به صرفه بود . سیم کارت رو از دوستمون گرفته بودیم و با شارژ بیست و پنج درهمی می تونستیم بیست دقیقه ای با خط ثابت تهران صحبت کنیم ، البته اگه به موبایل زنگ می زدیم گرونتر میشد .
از فروشگاه کارفور همون هایپر استار خودمون با وسعتی حدود دو برابر مقادیری چیپس و نوشابه و بستنی خریدیم . من هنوز هم چشمم دنبال میگوهای رنگارنگ و تازه کارفور هست .
شب قبل از اینکه برم تو تخت ،خواب بودم .

 پ .ن : خوندن وبلاگهای دوستان قبل سفر انگیزه مهمی برای من شد که من هم از خاطراتم بنویسم شاید روزی کسی ازش استفاده کنه . شیلای نازنین و نوشین عزیزم خصوصا وقتی وبلاگهای شما رو می خوندم که جز دوستان خودم هستید خیلی لذت می بردم .