همه چیز خیلی اتفاقی و یکباره شد ، یعنی برای هیچ چیز وقت تصمیم گیری طولانی مدت نبود ، بلیطی که تونستیم  بگیریم یک ربع زودتر از بلیط امیر با همون خط هوایی بود ، در کمال ناباوری و برخلاف همیشه که برای هر سفری کلی برنامه ریزی می کردیم و هتل رزرو میکردیم  و .........عازم شدیم . ترافیک صبحگاهی اتوبان ستاری انقدر زیاد بود که فکر کردم احتمالا سفر رو از دست دادیم ، سفری که تشنه اش بودم ، هم به خاطر اینکه مدتها بود در آرزوی دیدن نزدیک آنی دختر کوچولوی لیدی جین بودم و هم اینکه خسته از کارهای سنگین روزمره بودم . نه تنها به موقع به فرودگاه رسیدیم بلکه همسر ما که به قول ایرلاین ماهان ، کثیرالسفر می باشد با مدیر پرواز صحبت کرد و قرار شد هر دو با یک پرواز سفر کنیم .

به شیراز رسیدیم ، وقتی از هواپیما پیاده شدیم ، از امیر پرسیدم : " تو فرودگاه شیراز هم میشه هتل رزرو کرد ؟ " که همون موقع باجه رزرو هتل رو دیدیم و بدین ترتیب یک اتاق دو تخته در هتل پارس رزرو کردیم با بیست درصد تخفیف . اما جلوی باجه تاکسی ها راهمون از هم جدا شد ،‌من رفتم سمت خیابون کریمخان زند و امیر هم ترمینال برای رفتن به کازرون ،
تو راه راننده تاکسی ازم پرسید :‌ " چقدر برای هتل دادید ؟ "‌یاد ممول افتادم ، هر چی همه توانم رو جمع کردم بگم : آقا این کنجکاوی شما بی مورده ، !!‌" نتونستم ، متوسل به دروغ شدم ، گفتم : " شوهرم حساب کرد من متوجه نشدم ." البته سریع جلوی دماغم رو گرفتم تا بزرگ تر از اینی که هست نشه !!!! .
تو هتل هم به من که برگه رزرو تو یه دستم ، شناسنامه خودم وامیر تو اون یکی دستم بود ، اتاق رو تحویل نمی دادند ، چون همسرمون حضور فیزیکی نداشتند ، خلاصه کمی اون یکی صدامون رو درآوردیم و تونستیم اتاق رو به دست بیاریم . اما تو آسانسور نمی دونستم از آرزویی که کردم راضی باشم یا وجدانم ناراحت باشه . آخه اون لحظه با خودم گفتم :‌" ای بابا ، من با این پول می تونستم برم دوبی هتل پنج ستاره تاپ ، وجود خودم بدون شوهرم هم با ارزش بود . "

همه این ها رو بیخیال شدم ، وفتی صدای دوست نازنینم رو شنیدم ، کلی مورد مواخذه قرار گرفتم که چرا هتل گرفتم و .... تا چشم به هم بزنم از خیابون قشنگ چمران رد شدم و به آپارتمان زیبای دوست جان رسیدم ، و واقعا چه لذتی داشت دیدن روی ماه خودش و دختر دوست داشتنیش ، از هر دری صحبت کردیم ، ، نهار خوردیم ، بنده صاحب دو عدد ظرف دسر شدم  ،‌ عکس گرفتیم ، دختر کوچولوی عسل برای ما شعر های قصه  خروس زری پیرهن رو خوند ، به ما افتخار داد که باهش عکس بگیریم ، نمی تونم از خوشیم بنویسم ، از دیدن منظره قشنگ اتاق  مطالعه شون ، از سلیقه دوستم ، از تربیت عالی دخترش ، از کتابخونه دوست داشتنیش  ، از عکسهای خوشگل دوران کودکیش و ............

ساعت شش روز چهارشنبه  پنج آبان ،‌من تو ترافیک بودم اما برخلاف همه روزهای قبلش خسته از کار نبودم ، سرشار از انرژی  بودم و می رفتم تا این انر‍ژی رو با همسرم که تو راه برگشت از کازرون بود شریک بشم . استخر و جکوزی هتل همون قدر خستگی ناچیز  ناشی از سفر رو از تنم بیرون آورد . با امیر رفتیم خیابون آزادی پیاده روی ، هوای ملس پاییز ، نسیم خنک پاییز و عشقی که تو دستهای ما در حال جریان بود ، عالی بود ، محشر بود و واقعا : " خوشا شیراز و وضع بی مثالش ،‌خداوندا نگه دار از زوالش ."بعد خوردن شام پیاده برگشتیم هتل ، یعنی هوا به اون خوبی و باحالی هیچ چیزی نمی طلبید جز پیاده روی .

راستی چرا هیچ جا مثل تهران انقدر ساعت زود نمی گذره ؟

پنج شنبه صبح اس ام اس از لیدی جین رو دیدم که فلش مموریم رو خونه شون جا گذاشتم ، صبحانه رو خوردیم ، یک کم استراحت کردیم ،‌فکر می کردم که لیدی جین تا ساعت یازده مشغوله و نمی تونم برم پیشش ، اتاق رو تحویل دادیم ، رفتیم خونه دوستم فلش رو گرفتیم ، رفتیم باغ عفیف آباد که متاسفانه تعطیل بود ، رفتیم باغ ارم که تعطیل بود . ( گویا ساعت نهار در شیراز نمیشه از این باغها دیدن کرد  ) رفتیم سمت بازار ، سفره خانه شرزه نهار بسیار دلپذیری خوردیم . باغ نظر ، خوردن فالوده کنار ارگ کریمخان ، رفتن به حافظیه ، خریدن یک جلد دیوان حافظ جیبی به عنوان یادگاری ، همخوانی با تصنیف استاد شجریان تو محوطه حافظیه که از نظر من پرانرژی ترین محیط هست ، خوردن چای و تفال به دیوان حافظ ، رفتن به سعدیه ، خرید یک جلد گلستان  و بوستان ، خوندن حکایتهای گلستان ،همه ساعت خوشی بود که در شهر زیبا و دوست داشتنی شیراز گذروندیم .
خوشحالم با وجود همه بی مهری هایی که به شهر شیراز میشه ، هنوز هم پابرجاست و شهری هست که خاطره می سازه ، شهری که راننده های تاکسیش می دونند چطور با توریستها رفتار کنند . ( حالا از دروغی که به راننده تاکسی فرودگاه گفتم پشیمونم ، چون حس می کنم که قصد  بدی نداشته .شاید می خواسته هتل چمران رو بهم پیشنهاد بده . )
شهری که مردمش مهربونند و مهمون نواز ، شهری که مردمش ازنسل کوروش و داریوشند و با زمزمه های شعر های حافظ و سعدی بزرگ شدند ، امیدوارم وطن دوستیشون مثل کریمخان باشه .

همیشه شنیده بودم که باید تو بهار به شیراز رفت ، اما پیشنهاد می کنم پاییز شیراز رو ازدست ندید .

پ .ن : شعری که تو عنوان گذاشتم ، جواب حافظ هست به تفالی که امیر زده بود .