به تلفن شرکت زنگ زد ، از همون تلفنهای هر روزه که برای احوالپرسی هست و شنیدن صدای همدیگه ، ساعت 12 بود که زنگ زد و گفت که فردا باید بره ملایر ، صبح بره و شب برگرده . همون موقع بهش گفتم که اگه تنها باشی من هم باهات میام ، کارهام رو راست و ریست کردم تا فردا تو شرکت کار معوقه نداشته باشم .
صبح ساعت شش و نیم راه افتادیم ، تو اتوبان قم ، مرکز تفریحی آفتاب صبحانه خوردیم ، صبحانه بوفه بود ، غذاهاش هم خوب بود ، خلاصه بعد این همه مدت یه جایی تو جاده دیدیم که مرتب و منظم اداره میشه اما هنوز خیلی راه داره تا به استانداردهای اماکن سیاحتی دنیا برسه ، چیزی که من رو عاشق اونجا کرد ، بوی سوهان داغی بود که در حال پختن بود و بوش همه فضا رو پر کرده بود ، خیلی تلاش کردم تا به خودم غلبه کنم و سراغ سوهان فروشی نرم ، نیت کردم تا اونجاییکه امکان داره کمتر قند مصنوعی بخورم . بعد صبحانه خوشمزه در کنار یار شفیق و همدم زندگی چشمهام پر خواب شده بود اما یه ده دقیقه ای طاقت آوردم و خواب از سرم پرید ، برای اولین بارتو سفرهام بعد شهر قم به سمت کاشان و اصفهان نرفتیم و رفتیم سمت اراک ، شهر بزرگی که پر از آلودگی بود ، از حاشیه شهر گذشتیم ، دیدن اون همه مجتمع ساختمونی تو اراک برام عجیب بود ، تو حاشیه شهر بودن این همه مجتمع نشون میداد که شهراراک ، شهر  پر جمعیت و شلوغی هست . اما بعد از خارج شدن ازکمر بندی اراک مناظر سبز و زیبا شروع شد ، نیروگاهی که از دور میدیدیم نیروگاه شازند اراک بود و برای من یاد آور خاطره های کودکی وسفرهای کاری بابا . دو طرف جاده پر بود از تاکهای انگور ، کنار شهر مهاجران ، شهری که اسمش برامون خیلی جالب بود ، انگور خریدیم ، و رفتیم به سمت ملایر . شهر زیبایی بود ، امیر کارش رو انجام داد و رفتیم برای گردش کردن توی شهر . باغ سیفیه پارکی هست که از دوران قاجار به جا مونده ، پارک زیبایی که از بالای پله هاش تمام شهر زیر پات بود ، بعد پارک هم رفتیم مرکز شهر ، هیچ رستورانی باز نبود برای نهار ، یه گشنی زدیم و تصمیم گرفتیم که نهار رو تو شهر بعدی بخوریم، من هیچ وقت همدان رو ندیده بودم به همین خاطر امیر پیشنهاد داد که برای برگشت مسیر همدان روانتخاب کنیم و من هم مشتاقانه پذیرفتم . شهر ملایر  همه چیزش خیلی خوب بود ، زیبا بود، مردمش مهربون و مهمون نواز بودند اما رانندگی مردمش خیلی خیلی خیلی .......... بد بود ، اصلا انگار آینه بغل و توقف سر چهارراهها و میدون ها و .... و کلا تبعیت از مقررات راهنمایی و رانندگی هنوز تو ملایر جا نیفتاده بود .

همیشه ذوق دیدن شهر همدان رو داشتم ، هگمتانه قدیمیترین شهر تاریخ ، می خواستم دروازه تاریخ  رو ببینم ، به همدان که رسیدیم ساعت سه بعد از ظهر بود ، تصمیم گرفتیم اول نهار بخوریم و بعد بریم جاهایی که دوست داریم رو ببینیم و رفتیم هتل بابا طاهر ، نمای هتل خوب بود وقنی وارد شدیم انگار دربان هتل دزد گرفته گفت : " بفرمایید در خدمتم . " جملات مودبانه بود اما لحن صحبت ، چیزی درموردش نگم بهتره . تمام فضای هتل پر بود از بوی شوینده های قوی ، برای من که همیشه بو ها تداعی کننده خاطراته ، هتل تداعی کننده روزهایی بود که بابا بیمارستان بود ، من از بوی رستوران راضی نبودم ، امیر از کثیفی و نامرتبی میزها . دو دل بودیم که بریم یا بمونیم ؟ وقتی منو رو آورد مشغول خوندنش بودیم و نکته جالب این بود که این رستوران درجه .... قیمتهاش با قیمتهای یک رستوران خیلی خوب تو تهران برابری میکرد  . هنوز تصمیم نگرفته بودیم چیزی بخوریم که گارسون اومد سر میزمون ، گفتیم هنوز انتخاب نکردیم ، با لحنی شبیه ناظم های مدرسه گفت : " فقط پنج دقیقه دیگه وقت دارید که غذا رو انتخاب کنید چون رستوران تعطیل میشه ." خب جرقه آخر زده شد و ما از رستوران اومدیم بیرون و فقط حسرت خوردیم به حال اون تمدن قدیمی و اون مردم مهربون و آداب دانی که تو کتابها درموردشون خوندیم ، خوندیم که ملیتشون ایرانی بوده .................
زیاد مایل به دیدن قبر بوعلی سینا نبودم ، چه فایده داره قبر یک پزشک عالیقدر تو شهری وسط یه میدون باشه و دورش با زشت ترین نرده ها حفاظ شده باشه ، اما تو ثبت بین المللی متعلق به کشور دیگه ای باشه یا اینکه تو دبی داروخانه های زنجیره ای به نام ابن سینا باشه اما تو مملکت خودمون ...

دوست داشتم تپه هگمتانه رو ببینم ، امیربهم گوشزد کرد که اگه دیدی غصه نخور ، یه تپه با بناهای قدیمی هست که دورش نرده کشیدند ، بهم گفته بود اما تا وقتی که ندیدیم باورم نمیشد که انقدر متروک و غم انگیزه ، من رو یاد خاک سفید تهرانپارس تو سالهای دهه شصت می انداخت . نمیگم که اگه این تپه رو میدادند به دست معمارهای خارجی چه می کردند ، که دیدن خلاقیت اونها تو موزه دبی گویای همه چیز هست ، دبی شهری که قدمتش انقدر کوتاهه که قابل گفتن نیست موزه ای داره که تو رو میبره به سالهای دور و آروم آروم میاره به سالهای نزدیک ، از ماکتهایی که از مردم قدیمی صحرا ساختند تا آهنگری که صداش از بلند گوها پخش میشه و ماهیگیرانی که مشغول ماهیگیری هستند . من نمیگم که کاش تپه هگمتانه رو میدادیم دست طراحان موزه دبی ، میگم کاش می دادیم دست بجه های اونها ، مطمتن هستم که اونها خیلی بهتر می تونستند واقعیت اون تپه رو برای همگان به تصویر بکشند . تو قدیمیترین شهر دنیا که شهر توریستی به حساب میاد نه غذایی پیدا کردیم برای خوردن و نه مکانی جهت دلخوشی . به خوردن چیپس و نوشیدنی بسنده کردیم و آه کشیدیم . ساعت چهار از شهر خارج شدیم ، شهری که پر ازپتانسیل توریستی بود نتونست مارو بیشتراز یک ساعت سرگرم کنه ،
غم دل چه باز گویم که تو را ملال گیرد ، کنم این حدیت کوته که  سر دراز دارد .

و راه برگشت از آوج و رزن و تاکستان و قزوین رد شدیم  ، تو مسافرت یک روزه مون همیشه در کنارمون تاکستانهای انگور رو دیدیم و من همش یاد فیلم پیاده روی در ابرها بودم ،
نیروگاه شازند اراک رو دیدیم ، نیروگاه  همدان و نیروگاه شهید رجایی قزوین و نیروگاه منتظر قائم . نیروگاههای که بابا توی نعمیرات و ساختشنون دخیل بوده ، ابهت نیروگاه برای من تداعی کننده ابهت پدرم بود . هر بار که ازکنار نیروگاه شهید رجایی رد میشیم ، امیر از من می پرسه که من کدوم قسمتهاش رو از نزدیک دیدم و من وقتی براش توضیح میدم که توی برج خنک کننده و بویلر کمکی و تصفیه خونه بودم غرق لذت میشم و نمیدونم که این لذت به خاطر اینه که یاد خاطره شیرین بیست سال  پیشمی افتم که با بابا رفته بودم نیروگاه ، بناهای عظیم رو میدیدم ، همه بهم محبت میکردند و ... یا اینکه عشق زندگیم همیشه با اشتیاق به خاطرات من در مورد اون سفر رویایی کودکیم به نیروگاه گوش میکنه .

تو اتوبان قزوین وقتی دیگه حسابی خسته بودم برای رفع خستگی با امیر مشاعره کردیم و نزدیکیهای کرج با شعر نیما به مشاعره مون پایان دادیم :

می تراود مهتاب / میدرخشد شب تاب / نیست یک دم شکند خواب به چشم کس و لیک / غم این خفته ی چند / خواب در چشم ترم می شکند / نگران با من استاده سحر / صبح می خواهد از من / کز مبارک دم او آورم این قوم به جان باخته را / بلکه خبر / در جگر لیکن خاری / از ره این سفرم می شکند / نازک آرای تن ساقه گلی / که به جانش کشتم / و به جان دادمش آب / ای دریغا به برم می شکند.